ҲИКОЯҲОИ БАЧАГОНА
НАФС - ЗАҐР Се нафар бо µам дґст буданд. Замоне расид, ки маїбур шуданд, барои ба даст овардани сарват сафар кунанд. Рафтанд, рафтанд, гуруснаву ташна ба їое расида, дар сояи як дарахт дам гирифтанє шуданд. Нохост дар зери дарахт сґрохиеро дида, нигоµ карданд, ки дар он їо як хуме µаст. Онро кашида гирифтанд ва рґи домони їомаашон холє карданд. Хум пур аз тилло будааст. Маслиµат карданд, ки алµол як нафарашон каме тилло гирифта, рафта аз бозор хґрданє харида биёрад. Баъд бо шиками серу хотири їамъ тиллоро таісим мекунанд. Як нафарашон, ки їавонтар буд, ба бозор рафту хґрданє харид ва фикре ба сараш зада ба худ гуфт: - Агар заµр хараму ба хурданє андозам ва он ду нафар х ґ ранду бимиранд, µ амаи тилло ба ман мемонад . Бо он тамоми умр мисли подшо µ зиндагє мекунам. Ин ду нафар, ки интизори х ґ рок буданд, байни худ масли µ ат карданд , ки се та і сим кардан ч є лозим? Дар µ оле ки метавонанд онро ду та і сим кунанд! Ґ амро µ ашон баргардад, ґ ро нест карда, тиллоро ду та ...