САЙҚАЛИ СУХАН

БОЗГАШТИ ФАРИШТАМОҲ (Сарво) (Давомаш) Ҳама гап гап буд, ин гап нав буд. Фариштамоҳ, ки панҷоҳу анд сол аз деҳ беному нишон гумшуда буд, пайғоми зинда ё мурда буданаш ба деҳ нарасида буд, баногоҳ ба деҳ бар- гашта буд. Аз мошини пӯшида пиёда нашуда буд, вагарна паёмаш аз худаш пеш ба деҳ расида буд. Мошини пӯшида ҳамин тавр хосият дошт, ҳар кӣ ба он савор мешуд, худӣ - ном ба ном, бегона - чандсола, чӣ пӯшида, ба даст чӣ гирифта, ҳамоно дар деҳ дониста мешуд. Чи тур дониста мешуд, илми ғайб буд. Холдори Чилдурӯғ мегуфт, ки раиси колхоз, Парвонаи Шопур дар шаҳр љосус дорад, ӯ ба василаи телефон хабардор мекунад, раис му- соҳиб Вағничро, вай Пираку Миракро - барои ин ду тан ояндаҳо хеле аҳамият доштанд - онҳо аз тарафи худ ҳар хоҳандаро огоҳӣ медоданд. Аммо ин калом аз номи як каси бепаном чи андоза ҳақиқат дошт, Худо надонад бандааш намедонист. Аммо, Фариштамоҳаз мошини пӯшида пиёда нашуда буд, мошини ди- гаре ҳам ба деҳнарасида буд, магар аз осмон б...

Саттор ТУРСУН СИТОРАИ КОРВОНКУШ Ҳикоя Офтоби тирамоҳ охирин нурҳои ларзонашро аз пештахтаи тиреза ғундошта, оҳиста ба пушти Тали шаҳидон хам х ӯ рд, ки дар он ҷ о қабристони деҳа воқеъ буд. То ин дам магасе ба умеди берун рафтан худро ба шишаҳои пан ҷ ара андохта, беист ғинг-ғинг мекард; ҳамон магас, чунон ки аз тарс бошад, баробари фур ӯ нишастани офтоб дафъатан қарор ёфт. Хонаро якбора сукунати сард ва тазйиқовар фаро гирифт. Деворҳои сафеди он ба монанди куртаи суфе, ки аз бисёр шустан рангаш паридааст, ноаён хира гардиданд. Сақф г ӯ ё пасттар фуромад ва асбобу ан ҷ оми хона дар ҳукми хом ӯ ш ӣ монда, саросар ҳузнангез тофтанд. М ӯ йсафед, ки тамоми р ӯ з ба ҳолпурсии такрор ба такрори кампираш ҷ авоб надода, р ӯ ба девор карахт мехобид, агарчи чашмони ч ӯ кидааш дер боз баста буданд, аз ин тағйи­рот ба алам пай бурд. Зеро ҳар дафъа, баъди ғуруби офтоб, то ҳангоме ягон кас чароғро дарнагиронад, хона ба назараш мисли заминкан тангу тор намуда, дили заъфзадааш нохост фишу...