АЗ ҲАР ГЎША ЯК ХЎША
СЕ ЭЛАКИ СУҚРОТ Нафаре назди Суқрот омаду гуфт: - Оё медонӣ, ки фалон дӯстат дар бораи ту чӣ мегӯяд? - Хомӯш бош! - нидо кард Суқрот, - он чиро ки мехоҳӣ ба ман расонӣ, аввал аз се элак гузарону сипас гӯй. - Се элак? – ҳайрон шуда пурсид мухотаб. - Бале! Пеш аз он ки мехоҳӣ чизе бигӯӣ, онро ибтидо аз элаки ростӣ гузарон. Оё ба ҳақиқат будани хабарат мӯътақид ҳастӣ? - Не… Аммо аз як манбаи ҷиддӣ шунидам… - Хеле хуб! Аз ин бармеояд, ки намедонӣ хабарат рост аст ё дурӯғ. Онро дар элаки дуюм - элаки накӯӣ бибез. Оё дар бораи дӯсти ман чизи мусбат мегӯйӣ? - Баръакс... - Аҷиб! Пас мехоҳӣ дар бораи дӯсти ман чизи баде гӯйӣ, ки рост ё дурӯғ буданашро намедонӣ. Элаки сеюм - элаки зарурат аст. Мутмаинӣ, ки он гуфтаро бояд ман донам? - На, зарур намедонам… - Он чи ки ту мехоҳӣ ба ман гӯӣ, - гуфт Суқроти ҳаким, - на рост аст, на нек ва на зарур. Пас чӣ...